تو،نه دوری تا انتظارت کشمو نه نزدیکی، تا دیدارت كنمو نه از آن منی،تا قلبام آرام گیردو نه من، محروم از توامتا فراموشات کنمتو در میانهی همه چیزی..

نهالی کاشتم، هی صبر کردم تا به بار آمدچه یخ ها آب شد در سینه من تا بهار آمدزمین دور سرم چرخید تا باور کنم مستمشراب تلخ لبخند تو آخر سر، به کار آمددلم چیزی به غیر از عشق در مشتش نبود، امابدون هیچ تردید

از به دوش کشیدن من خسته شدیسنگین بودماز دست هایم خسته شدیواز چشم هایمو از سایه امحرف هایم تند و آتشین بودندروزی می آید..ناگهان روزی می آیدکه سنگینی رد پاهایم رادر درونت حس کنیرد پاهایی که دور می شوندو این سنگینی از هر چیزی طاقت فرسا تر خواهد بود

دارد پاییز می رسدانار نیستمکه برسم به دست هایِ توبرگم !پُر ازاضطرابِ افتادن...

گره به كار من افتاده است از غم غربتكجاست چابكي دستهاي عقدهگشايت؟دلم گرفته برايت" زبان سادهي عشق استسليس و ساده بگويم: دلم گرفته برايت

ما را ز منع عقل مترسان و می بیارکان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیستاز چشم خود بپرس که ما را که میکشدجانا گناه طالع و جرم ستاره نیست

گفته بودم؛فراموشی زمان میخواهد..اشتباه بودفراموشی زمان نمیخواهدفراموشی دل میخواستکه آن هم پیش تو ماند

ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست گر امید وصل باشد، همچنان دشوار نیست

روزگاریست که سودای تو در سر دارممگرم سر برود تا برود سودایت ...

ماه بهمن ماه تو دوباره رسید تولد تو به رخم می کشد تولدت تنهایی ام راونیز آشکارا می کند خاموشیم راهرسال که به چهاردهم ماهت می رسمبگذشت خاطره ها می رسم

رفت آن سوار کولی با خود تو را نبرده شب مانده است وبا شب تاریکی فشرده کولی کنار آتش رقص شبانه ات کو شادی چرا رمیده آتش چرا فسرده رفت آنکه پیش پایش دریا ستاره کردی رفت آنکه پیش پایش دریا ستاره کردی چشما

تو نور چشمان منی ، بر دو چشمم قدمت مرو از این خانه ، مرو تا نمیرم زغمت تو بمان ، با من عاشق که به سر همه سودای تو دارم ، تو بمان

ای رقیب اگر یار او شدی همچو من مهربان شوترک او مگو، در وفای او، یکدل و یکزبان شو آن که همچو جان میپرستمش آرزوی تو داردآن که بسنه ام دل به موی او دل به سوی تو دارد ای رقیب اگر یار او شدی همچو من مهربان

امروز یک انسان فوق العاده خاص متولد شده و آن شخص تو هستیشاید برای جهان تو تنها یک نفر باشیاما برای من یک دنیا هستیتولدت مبارک عزیزم!

شرط   میبندم   ک نصف چیزاییو ک من هیچوقت فراموش نمیکنم، تو حتی یادتم نمیاد...

تو   كیستی،   كه من   اینگونه   بی تو بی   تابم؟  شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم .تو چیستی، كه من از موج هر تبسم توبسان قایق، سرگشته، روی گردابم! تو در كدام سحر، بر كدام اسب سپید؟ تو را كدام خدا؟تو از كدام جهان؟

  یلدا  شوخی بیمزه فصلهاست!نبودَت از کثرت دقیقه و ثانیهها گذشته،باید تقویم را از انتهای آذر شکافت! شبش را چند سالی، کِش و قوس داد،تا ملموس شود آنچه که همگان از دیدنش عاجزند ولی من هر شبم شکافَش، به طولانیِ قرنهاست...

آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ اشتیاق تو مرا سوخت کجایی، بازآ

به دامنت نرسددست کس که جلوهٔ ناز تو را به بام فلک برد و نردبان برداشت!

باید به خرمالوهای کال سربزنمبه انارهای سبزبه آدمهای ناپختهبه آنها که هنوز عاشق نشدهاندبگویم که اتفاق بزرگی خواهد افتاد بگویم که پاییز در راه است...!