یک وقت هایی بدنم داد میزند که تاب و تحمل ندارم...

یک وقت هایی خیلی مریضم. یک وقت هایی بدنم داد میزند که تاب و تحمل ندارم. اما یک وقت هایی هم هست که با این همه درد جسمانی، حالم خوب است! اسم این وقت ها را «زمانِ زمان» گذاشته ام! یعنی وقتش است که در حال زندگی کنی ولو اینکه دردمند باشی. یعنی یک وقت هایی که دیگر نه گذشته برایت مهم است و نه اینکه فردا چه اتفاقی می افتد. اما از همه این ها برایم عجیب تر این است که نیمه شب ها بیشتر زمانِ زمان است! بیشتر دوست دارم نیمه شب ها بنشینم و در حالت عادی خودم باشم، یعنی خودِ خودم باشم! و چقدر این زمانِ زمان بودن ها و خودِ خودم بودن ها کم اتفاق می افتد! ای کاش قدرشان را بیشتر بدانیم و نیمه شب ها بیشتر بیدار بمانیم...