میدانم بدون من خوشحال تر نه ولی آرام تر،حتما آرام تری...

دوباره بدون تو،تمام آنچه تجربه کردیم را،در خود مرور میکنم...
تمام ترانه هایی که با تو شنیدم یا میخواستم با تو عاشقیشان کنم...
تمام فیلم هایی که لیست کرده بودم با هم صبحشان کنیم...
چقدر خیابان های باران خورده را قدم نزدیم،چه خنده هایی که گوشمان را نوازش نکردو ،چه دست هایی که محکم در دستانم پنهانشان نکردم
نمیدانی اولین بار که حجم حضورت را در خود تجربه میکردم چه بهاری را در زمستان وجودم غوغا کردی...
و خیابان شبانه ای که برای اولین بار بی تو احساست کردم چقدر چراغانی بود
درست است تصور نبودنت سراپای وجودم را میلرزاند ولی میدانم بدون من ساده تری...
خوشحال تر نه ولی آرام تر،حتما آرام تری...
زمستان بدون تو سرد است حرفی نیست ،ولی زمستان را با تو بدون تو تجربه کردن نیز عالمی دارد...
سردتر ، سفیدتر ،برفی و ابدی...
زمستان یک فصل نیست ،عاشقانه ایست که تکرار میشود...